Thanks again!

I couldn’t have pulled this off without you.

Alvorens dit jaar ten einde loopt, wil ik (trouwens mijn naam is Rudi B. voor zij die het nog niet wisten) van de gelegenheid gebruik maken om een woord van dank uit te spreken.

Voor mij was 2020, ondanks de coronapandemie, ook de start van een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Sinds 25 maart l.l. geniet ik, na 42 jaar trouwe dienst, van m’n verdiende rust . Tevens het perfecte moment om aan de slag te gaan met mijn blog, waarvan de basis reeds in 2019 werd opgebouwd.
Mijn bedoeling was om jullie te laten kennismaken met de resultaten van mijn (amateur) natuur- en macrofotografie. Al snel werd dit aangevuld met berichten over wandel- en fietstochten, uitstapjes, reizen, cultuur en andere meer ludieke onderwerpen. Eenzijdigheid zou immers snel gaan snel vervelen.

Nu, 9 maanden verder (toeval hoor...) en met een 12 nieuwe maanden die komen, leek het mij een ideaal moment om de ondertussen meer dan 100 volgers uitvoerig in de bloemetjes te zetten.
Samen brachten jullie maar liefst 13.000+ bezoekjes aan “Picpholio Nature Photography” !

Dat verdient een bloemetje !

De voorbije maanden heb ik deze bloemen,
met veel liefde en respect voor de natuur, gefotografeerd.
Het leek me onmogelijk om, op virtuele wijze althans,
een echt boeket in elkaar te steken.
Dus hoop ik om jullie op deze manier,
evengoed te kunnen plezieren.

Dank u, Thank you, Merci, Vielen Dank

Rudi B.


My name is…

Eindelijk de kans om mezelf eens voor te stellen. Mijn naam is Beau “Le Beau”. Ik ben een Britisch Shorthair kater. Ik vind mezelf een echte Aristoc(ra)at, vandaar dat ik mijn roepnaam dat “staartje” gaf.
Mijn baasje heeft hier ondertussen al lang genoeg de show gesteeld, vandaag is het eindelijk mijn beurt. Ik zag daarstraks mijn kans schoon, baasje ging naar de bakker toe… bah, met zo’n storm nog wel. Niet echt een weer om een kat door te sturen. Alleen honden zijn zo dom om mee te lopen, maar enkel omdat ze geen kattenbak hebben.
Natuurlijk had ik een afleidingsmaneuver nodig om te verhinderen dat baasje z’n PC zou uitzetten. Als ik nu in iets goed ben, dan is het wel in afleidingsmaneuvers. De boodschappentas, die klaar stond in de keuken, bracht me op een idee.

’t Zit niet echt gemakkelijk maar soms moet je er wat voor over hebben.

Baasje leek dit een prachtig gebaar te vinden maar zei, met verdriet in zijn ogen, dat ik jammer genoeg niet mee kon. Hij was zo emotioneel dat hij compleet zijn blogpagina vergat af te sluiten.
“Beau haalt hier lekker zijn slag thuis”, dacht ik bij mezelf.
Baasje dus de deur uit en de computer stond nog rustig te spinnen. Plan gelukt!
Euh hmmm, hopelijk lukt het mij nu ook nog om met mijn kattengeschrift een voor jullie leesbaar stukje tekst neer te tokkelen.

Wel kijk, als ik niet bezig ben met mijn schoonheidsslaap, wat zowat 3/4 van een etmaal in beslag neemt, dan tref je me meestal aan in mijn (nu ook afhaal-) restaurant “De Groene Forel”.

Nadat mijn buikje weer lekker rond is, sluip ik naar mijn baasje toe om de broodnodige poezenaandacht af te dwingen. Dan begint de pret… de “speeltijd” noemt hij dat. De enige die echt speelt is mijn baasje. Ik lach me dan in stilte te pletter. Terwijl hij, gekke-bekke-trekkend en zittend op de vloer, met mijn kattenspeeltjes aan de slag gaat, leg ik me in een hinderlaag klaar onder de salonzetel. Eigenlijk ziet mijn spelend baasje er op die momenten echt héél maf uit voor een volwassen mensdier. Maar ja, ik ben natuurlijk hier de enige die dat beseft.

Mijn baasje is aan het spelen met mij….. just read my mind.

Wijs als ik ben, hou ik op zo’n momenten m’n gedachten maar binnensmonds. Om hem te plezieren duw ik héél af en toe één van de mijn toegeworpen speeltjes terug zijn kant uit. Ik weet dat hij dat heel leuk vindt. Een mensenhand is blijkbaar snel gevuld… Ik merk ook dat mijn baasje hier ook héél snel moe van wordt, want na een paar minuten zet hij zich al terug achter zijn PC. Ik denk dat zijn conditie ook niet meer is wat het ooit was.

Mijn vrouwtje komt me ook geregeld begroeten met haar heuse serenade van een “totaal niets betekend woordjesgebrabbel” dat ik me alleen nog herinner van erg jonge kindjes die nog niet kunnen spreken. Hierbij begint ze me dan ook uitvoerig te knuffelen, dat laatste is iets waar ik, voor heel even althans, nog mee kan leven. Als kater knuffel ik immers liever met een mooie poesje van het andere geslacht.

Wat rest er mij nadien anders, dan om terug te keren naar dromenland waar ik pas m’n échte avonturen beleef. Daar zwerf ik over over de wijde wereld en jaag ik op alles wat beweegt. Daar tref ik ook mijn katwaardige vrienden en vriendinnen die heel goed begrijpen wat ik hier allemaal vertel. Baasje moest eens weten wat er dan allemaal over onze lippen gaat…

(dag)dromen is pas écht avontuurlijk

En zo gaat dat hier, dag na dag, al bijna 9 jaar lang. Ik heb een echt kattenleven en geloof me, dat is niet van de poes, zeker niet als huiskat. Ik ben wel blij dat ik nu eindelijk mij haarbal eens kwijt kon. Zo weten jullie tenminste hoe ik me hier voel.
En toch, ik zou nooit de benen nemen. Ik ben gelukkig met mijn lot als koning des huizes. Met m’n best wel aparte lakeien leerde ik ondertussen vrede te nemen. Perfectie bestaat immers enkel en alleen in onze kattenwereld.

Zo mensen, nu kennen jullie me ook een beetje. Niks verklappen over mijn gepruts achter de toetsen of je bent niet langer mijn vriendje. Da’s lekker ons geheimpje, begrepen? Nu neem ik snel een duik in de fruitmand en wordt ik weer baasjes’ hun braafste en kostbaarste bezit. Levert het geen mooi plaatje op met onze kerstboom in de achtergrond?

“I’m dreaming of a WILD Christmas”

“Doei” lezers uit Nederland, “Salukes” lezers uit België, just “Miauw” for all other nationalities
Slaap lekker!

Beau “Le Beau” groet jullie allen.