Zonder kabouters

Verwijzend naar mijn bericht van gisteren, waarbij ik op het einde schreef dat er nog veel meer te bewonderen viel dan alleen maar prachtige herfstkleuren, toon ik jullie met plezier nog tal van kabouterwoningen maar de kabouters zelf waren niet te bespeuren…

Tot zover mijn extra ontdekkingen in het Nachtegalenpark en Park Den Brandt in Antwerpen. Allemaal nog een fijne zondag gewenst en een woord van dank aan alle lezers die met de regelmaat van de klok mijn foto’s en schrijfseltjes blijven volgen.

Gold for free

Wanneer zoals gisteren in de namiddag de warme najaarszon door het wolkendek breekt, dan kleuren de Antwerpse parken zich in tinten van vurig rood, roestig bruin, warm brons en schitterend goud.

Een wandeling doorheen de parken van Den Brandt en het Nachtegalenpark leverde zonder al te veel moeite een breed pallet van herfstkleuren op.

Nu de coronabesmettingen weer naar nieuwe hoogtepunten stijgen, zijn de parken, vooral tijdens de weekdagen, een relatief rustige plek om wat frisse lucht te happen.

Uiteraard vielen er onderweg nog andere dingen in het oog zoals een, op enkele bladeren na, volledig kale boom die in schril contrast stond met de omgeving. Een standbeeld zorgt er voor dat we de strijders tijdens de wereldoorlogen niet vergeten en een elegante witte brug die een brede gracht, die zicht weer langzaam met water vult, overspant.

Zelfs deze drie schoonheden vieren feest onder het goudkleurig gebladerte. For one day, gold was for free !

De natuur als opruimer

Gisteren had ik het over de windhoos die het Hof van Schoten trof in het najaar van 2000. Ondanks dat de een nieuwe aanplant er voor zorgde dat er nu terug kan gesproken worden van een park, blijven de littekens van de catastrofe nog zichbaar.

Tal van afgeknapte, afgezaagde en langzaam wegrottende boomstammen typeren nog steeds het karakter van bepaalde delen van het park.

Allerhande zwammen tieren er welig en zijn druk bezig met het zich te goed te doen aan het dode hout. In de herfst wordt dit extra duidelijk wanneer de vruchtlichamen van de zwamvlokken zichtbaar worden.

Wanneer je door het park wandelt, stuit je op allerhande soorten zwammen waarvan de ene vorm al wat meer bizar is dan de andere.

Onverbiddelijk wordt het hout van de gevelde bomen als het ware verteerd en over een aantal jaren zal er zelfs van de dikste boomstammen amper nog een spoor terug te vinden zijn.

Met een beetje fantasie, waant men zich soms in een sprookjesachtige wereld waar zwammen zelfs iets weg hebben van gebakken eierschuim van bij de warme bakker.

Het onderstaande groep zwammen was uitgegroeid tot wel heel grote formatie waarvan de je afmetingen kan afleiden uit het afgevallen bladeren met bolster van de kastanjeboom op de voorgrond.

Een uurtje rondstappen door een park heeft me nog nooit zo’n grote hoeveelheid zwammen opgeleverd als hier in Schoten.